Arthrografia.com

Δεν είναι μακριά οι μέρες που διάφοροι εμφανίζονταν ως αντάρτες, επαναστάτες βουλευτές της ΝΔ, ήταν όντως ένα βαθυστόχαστο χιούμορ γι αυτό κι εγώ το συνεχίζω γιατί καμιά φορά τα αστεία τα καταλαβαίνεις την επόμενη μέρα. Με κορύφωση την τιτλοφορούμενη ως «αντάρτικη» δράση του Τατούλη και λιγότερο του Μανώλη, βουλευτές της κυβερνώσας παράταξης αναδύθηκαν ως αντιφρονούντες μιας στρατηγικής η οποία δεν είχε γνώμονα το δημόσιο συμφέρον των πολιτών ή των εργαζομένων αντίστοιχα.

Με αφορμή δύο-τρεις διαφωνίες, τα ΜΜΕ με τη σιωπή των πρωταγωνιστών καθότι γούσταραν την εφήμερη δημοτικότητά τους, διαμόρφωσαν μια εικόνα στην οποία η διαφωνία παρουσιάστηκε ως στρατηγική απέναντι σε μια διεφθαρμένη ή εξαρτώμενη από το κεφάλαιο πολιτική ηγεσία. Ουσιαστικά, εμφανίστηκαν συμπεριφορές που θέλησαν να προσωποποιήσουν τη «νέα πολιτική» σε μια από κοινού δράση Πολιτών και Πολιτικών. Αυτό αποτέλεσε και το μεγάλο λάθος ή το μεγάλο ψέμα. Οι διαφωνίες ήταν σε επιμέρους ζητήματα, δημοσιοποιήθηκαν με συγκεκριμένους όρους (π.χ.Blogging). Με άλλα λόγια, δεν πρόκειται για μια σύγκρουση με την κεντρική γραμμή της κυβέρνησης, με την ουσία της πολιτικής της ή τον τρόπο λειτουργίας της (κομματική πειθαρχία κατά τη νομοθετική διαδικασία).

Έτσι,  με την «αντάρτικη» δράση μεμονωμένων «μισό-επαναστατών», το κόμμα της ΝΔ προσπαθούσε να ισορροπήσει κάπου μεταξύ του κέντρου και της δεξιάς. Με συνείδηση μιας πιθανής απογύμνωσης της δημόσιας, ρουσοπουλικής εικόνας της, η διαδικασία επιμέρους διαφωνιών με τη φόρτιση που διαμεσολάβησε από τα ΜΜΕ, πραγματοποιήθηκε αποκλειστικά για ψηφοθηρικούς λόγους με γνώμονα την εξουσία. Αν οι μεταρρυθμίσεις της δεξιάς δεν είχαν τους εσωτερικούς αντιφρονούντες, η αντίδραση των πολιτών ίσως να ήταν ισχυρότερη, κυρίως από όσους είχαν πρόσβαση στο διαδίκτυο.

Εξάλλου, την ίδια στιγμή η δεξιά παράταξη εμφανίστηκε μισή, με εκπροσώπους κάποιου αόριστου πλέον κεντροδεξιού χώρου. Συνεπώς, η τεχνική των αντιφρονούντων απελευθέρωσε, μάλλον κατά λάθος και κατόπιν ατοπήματος του ρουσόπουλου (εντάξει.. απόφοιτος λυκείου είναι), την ουσιαστική σύγχυση του κόμματος σε σχέση με την ιδεολογική του τοποθέτηση. Κατ’ επέκταση, κι αυτό μας ενδιαφέρει όλους, στο πλαίσιο μιας σύγκρουσης των εκδοτικών λόμπυ υπέρ και κατά του Μαξίμου, αναδείχθηκε η κουλτούρα των ελληνικών κομμάτων εξουσίας με παράδειγμα τη Νέα Δημοκρατία· συντεχνιακές πρακτικές με βάση τη συγγένεια, κομματικοί μηχανισμοί εξ ορισμού αντιφατικοί με τη σύγχρονη έννοια της δημοκρατίας και πλήρης αποκλεισμός των πολιτών από την πολιτική. Πιστεύω πως αυτό πρέπει να το κρατήσουμε καλά στο νου και την πολιτική μας σκέψη, τέτοιου είδους παραθυράκια στην πραγματικότητα πυκνώνουν τελευταία, όλο και περισσότεροι εκλογείς βλέπουν το πλατωνικό φως κάτω στη σπηλιά..

Φαίνεται ότι δε φταίνε τα δελτία ειδήσεων αλλά ο καθένας μας που τα βλέπει και απλά συνεχίζει να τρώει καθώς η αδιαφορία για τις ανισότητες, την οικονομική εξαθλίωση, την καταπάτηση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και ο απόλυτος σταρχιδισμός επικαλύπτουν και επικαθορίζουν τη μετάλλαξή μας σε ζόμπι.

Μια μέρα μετά το Πάσχα είδαμε στα δελτία των κεντρικών τηλεοπτικών καναλιών αφιερώματα στις συνεχείς αυξήσεις, σπρώξιμο και διαπληκτισμούς για ένα πιάτο φαί στο δήμο Θεσσαλονίκης και από την άλλη σειρές εκδρομέων να επιστρέφουν μπουσουλώντας στα αυτοκίνητα που αγόρασαν με δάνεια και γεμάτα πλοία να πιάνουν Πειραιά μετά από ειδυλλιακές πασχαλινές διακοπές στην Πάρο. Αυτό καταδεικνύει δύο πράγματα: Πρώτον, τα δελτία ειδήσεων της τηλεόρασης που συνεχώς κατηγορούνται δεν παραμένουν ακλόνητα σε όσα συμβαίνουν παρά τη συχνή επιλεκτική πληροφόρηση, τελικά ποια πληροφόρηση δεν είναι επιλεκτική; Δεύτερον, ότι η ανισότητα, η φτώχεια και η εξαθλίωση με ταυτόχρονες ανήκουστες αυξήσεις στις τιμές προϊόντων και υπηρεσιών, δεν προκαλούν ιδιαίτερες αντιδράσεις.

Αποτελεί στερεότυπο πλέον ότι τα δελτία ειδήσεων των τηλεοπτικών καναλιών λειτουργούν με όρους αγοράς και όχι με βάση τη δημοσιογραφική δεοντολογία, όχι με γνώμονα την σφαιρική ενημέρωση των πολιτών. Ωστόσο δεν συμφωνώ απόλυτα, παρακολουθώντας τα δελτία αυτά μπορεί ο καθένας να ενημερωθεί για την ακρίβεια, τη συνεχή αύξηση των τιμών σε προϊόντα διατροφής, ΔΕΚΟ και συγκοινωνίες, μπορεί να ενημερωθεί για την απαξίωση της ανθρώπινης προσωπικότητας στα συσσίτια του δήμου Θεσσαλονίκης, για τα δάνεια και την αύξηση των επιτοκίων. Συνεπώς τα δελτία αυτά, παρόλα τα σοβαρά προβλήματά τους, έχουν κάτι να πουν έστω και ως τίτλους. Αυτό που συμβαίνει επομένως, είναι ότι βρήκαμε άλλη μία δικαιολογία, άλλο ένα άλλοθι στην απραγία μας. Στο οπλοστάσιο της ατάκας υπάρχει και το «καθοδηγούμενο δελτίο ειδήσεων» άρα δεν μπορεί κάποιος να ενημερωθεί σωστά, συνεπώς δεν γνωρίζει για να αντιδράσει.

Έτσι, ο καθένας που παρακολουθεί στα δελτία ειδήσεων τις εικόνες εξαθλίωσης, τις αυξήσεις τιμών, τους χαμηλούς μισθούς, την ξεπουλημένη πολιτική υπέρ των ανισοτήτων, συνεχίζει να τρώει. Το αστείο είναι ότι πολλές φορές συνεχίζει να τρώει φαγητό από τα LIDL χρωστώντας το αυτοκίνητο που έχει έξω γυαλισμένο. Γιατί δεν υπάρχουν γενικευμένες αντιδράσεις; Κάτι τα άλλοθι του συμβιβασμού και οι ψευτό-δικαιολογίες τύπου δελτίων ειδήσεων, κάτι που η συλλογική δράση των πολιτών έχει καπελωθεί από κομματικούς χώρους και λειτουργεί αποτρεπτικά για τους υπόλοιπους φτάσαμε εδώ και να δούμε πόσο θα πάει ακόμα αυτή η αφασία.

Δεν άντεχα να βλέπω τους ανθρώπους να σπρώχνουν για ένα πιάτο ζεστό φαγητό και ο σεκιουριτάς να τους απειλεί να επανέλθουν σε τάξη. Αίσχος και ντροπή για όλους όσους μετά από δέκα λεπτά συνεχίσαμε κανονικά τη ζωή μας.

Μπ. Πετράς