Arthrografia.com

Η εκδίκηση του κιτς είναι ένα τηλεοπτικό γεγονός κάθε καλοκαιριού με επαναλήψεις «επιτυχημένων σήριαλ» κατά τη mediaκή διάλεκτο, όπως «Το ρετιρέ», «Εμείς και Εμείς» και άλλων τέτοιου τύπου εκπομπών. Προβαλλόμενα στη δεκαετία του 1990, όλα αυτά τα σήριαλ, σαν περιοδικές εκδόσεις κουτσομπολίστικου Τύπου άνευ περιεχομένου και θεματικού άξονα, κουβαλάνε στη δεύτερη ματιά τους όλα εκείνα τα συμπλέγματα ενός πληθυσμού που όδευε για τα χειρότερα των αρχών του 21ου αιώνα, πιθανώς να έβαλαν και αυτά το χεράκι τους στην αναπαραγωγή της αφασίας εν μέσω μιας κενής, εφήμερης οικονομικής ανάπτυξης και κοινωνικής κινητικότητας με αναρριχητική κατεύθυνση, η οποία βέβαια γκρεμίζεται σήμερα.

Ουσιαστικά πρόκειται για εκπομπές περιγραφικές, πιο συγκεκριμένα πρόκειται για μια εκδοχή ανάγνωσης της καθημερινής ζωής μικρομεσαίων και χαμηλότερων, ημι-εγγράμματων κοινωνικών στρωμάτων· γραφειακός, εταιρικός επαγγελματικός χώρος με τον βασικό μισθό, φτωχιές πλην τίμιες και παρεΐστικες συνοικίες, η ζωή στην πολυκατοικία και οι μικροεπιχειρήσεις που ξεπροβάλλουν συνεχώς στις γειτονιές. Σε αυτό το κοινό απευθύνθηκαν αυτές οι εκπομπές, γι αυτό και ίσως γνώρισαν την αποδοχή, αναπαριστούσαν μια καθημερινή ζωή χωρίς ιδιαίτερο νόημα, αποσκοπώντας σε μια αποτύπωση χωρίς άποψη και υποτυπώδη προβληματισμό, χωρίς ελάχιστα ίχνη δεύτερης σκέψης, ίσως (τηρουμένων των αναλογιών) να ήταν οι Ανίτες Πάνιες του 1990. Οι φιγούρες των σήριαλ της δεκαετίας αυτής είναι ακριβώς η υπό ανέγερση μικροαστική τάξη, εκείνη που απέκτησε ένα διαμέρισμα σε καινούρια πολυκατοικία, άνοιξε ένα μικρό μαγαζάκι και κέρδισε, πήρε και έναν υπάλληλο, βρήκε δουλειά σε μια εταιρία και δουλεύει σε γραφείο μισθωτή, εκείνη που έστειλε τα παιδιά της κατά κόρον στο εξωτερικό να σπουδάσουν οικονομικά. Είναι ο όλο και αυξανόμενος πληθυσμός της Ελληνικής Δημοκρατίας ο οποίος σήμερα έκλεισε τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις λόγω πτώχευσης, χρωστάει σε τρία διαφορετικά είδη δανείων, πληρώνει πανάκριβα βασικά ήδη διατροφής και ένδυσης, χάνει το αυτοκίνητό του διότι δεν έχει να πληρώσει τις δόσεις.

Παράλληλα εδραιώθηκε και ο μη-προβληματισμός στην καθημερινή μας ζωή. Χωρίς δεύτερη σκέψη, χωρίς σκέψη γενικώς, χωρίς συντεταγμένη γνώση όλα όσα προσφέρονται στη συγκρότηση του δημόσιου χώρου από τα ΜΜΕ και τις διαφημίσεις ενσωματώνονται στην καθημερινότητα η οποία γίνεται αντιληπτή μόνο ως πεζή και άνευ ιδεολογίας. Ακόμη χειρότερα, την ίδια στιγμή οτιδήποτε προκαλεί δεύτερη σκέψη, καλή ώρα οι γραμμές που ανεβάζω εδώ, εξοβελίστηκε στο πεδίο του κουραστικού, του υπερβολικού και του δήθεν, κατάντησε από υγεία να έγινε υπέρβαση: «όλος ο κόσμος τα βλέπει, άμα δε σου αρέσουν μην τα βλέπεις».

Με συγχωρείτε για την απουσία μου, όσοι εσείς διαβάζετε τα κατά δω κείμενα, αλλά ετοιμάζω μια διπλωματική διατριβή και πήζω κι εγώ στο μικροαστικό μου περιβάλλον.

ΜΠ