Arthrografia.com

http://www.bigbang.gr/movDetails.asp?ID=154

Μεγαλώνοντας ξεχνάω πράγματα που έχω κάνει, ένα από αυτά είναι και το video που σας ζητώ να παρακολουθήσετε στον σύνδεσμο παραπάνω. Η μουσική δύο λεπτών που ακούγεται είναι δική μου και από ό,τι έμαθα είχε πάρει καλές κριτικές. Το παιχνίδι αυτό με μουσική για εικόνα το είχα ξανακάνει κάποτε και για την ΕΤ3, ρε για κοίτα.. πόσα άλλα ακόμα έχω ξεχάσει, το θεματάκι αυτό το έγραψα 20ετών με ένα σίνθι.

Για να δείτε το βίντεο πρέπει να εγγραφείτε, δεν είναι τίποτα ωστόσο την μουσική μπορείτε να την ακούσετε και έτσι.  Χαιρετίσματα στη δημιουργό της εικόνας, αν και δεν την θυμάμαι καθόλου .. …

ΜΠ

Δείτε εδώ το βίντεο με τις ανοησίες Λιάπη:

http://www.in.gr/video/Default.aspx?categoryID=159

Όταν παρακολούθησα τις δηλώσεις με το δακρύβρεχτο ύφος και τον πλήρως προκλητικό, ρητορικώς επιφανειακό και πεπατημένο λόγο του, άνευ ουσιαστικού περιεχομένου, συνειδητοποίησα ότι μας κυβερνούν ηλιθιοι, δεξιόφλωροι και εξυπνάκηδες. Ειναι δυνατόν τέτοια μυαλά να γίνονται υπουργοί;

Η επίκληση στο οικογενειακό και εθνικό ιδεώδες είναι μία συνήθη πρακτική των υπουργών του 19ου αιώνα, ωστόσο ο Λιάπης διατηρεί τις παραδόσεις και επανέρχεται το 2008 με νέα κύματα παπαρολογίας. Αναιρεί τον δικαστικό έλεγχο αφού προεξοφλεί την  κατάρρευση των κατηγοριών και προχωρά ακάθεκτος στην αναγωγή των ευθυνών σε αόρατες δυνάμεις. Ακριβώς την ίδια διαδικασία ακουλουθεί και η εκκλησία που μιλάει για δαίμονες, αμαρτίες, δευτέρες παρουσίες και κόλαση ως τις αόρατες σκοτείνες δυνάμεις που μας απειλούν και μόνο η δική της αλήθεια θα μας σώσει. Σαφώς, όταν κατασεκυάζεις έναν εχθρό, εμφανίζεσαι ως ο μόνος σωτήρας, παλιό και πετυχημένο το κόλπο ρε Λιάπη…

Αρχικα, η απόλυτη αποποίηση ευθυνών αφορά το υπουργικό αξίωμα, ευθαρσώς δηλαδή δηλώνει ότι ο υπουργός, ως πολιτικός προϊστάμενος και φύλακας των πολιτειακών διαδικασιών, δεν έχει καμία σχέση με τον ΟΤΕ.. Ηταν γνωστό ότι δεν έχει καμία σχέση με την εθνική ασφάλεια ή τον έλεγχο της αγοράς, εντούτοις να είσαι καλά Λιάπη για την ρητή διατύπωση και την προσφορά τεκμηρίων.

Με δάκρυα στα μάτια, συνεχίζει την επίκληση στα σκοτεινά κέντρα με θρησκευτικό λεξιλόγιο και συμβολισμούς αμαρτημάτων, με αναγωγή επιθέσεων σε σκοτεινές δυνάμεις. Το γελοίον είναι ότι βαφτίζει μόνος του όλα αυτά ως “σοβαρά ερωτήματα”. Ως άλλος Νίκος Ξανθόπουλος δεν παραιτείται, εξάλλου για όλα φταίνε τα κέντρα δίχως στίγμα σε δηλώσεις γεμάτες άχρηστες λέξεις.

Το κερασάκι στην τούρτα ανοησίας ήταν οι τελευταίες στιγμές που επανέρχεται να απαντήσει σε ερώτηση σχετικά με πιθανή παραιτησή του. Απαντάσει γρήγορα με τρεμάμενη αλλά γεμάτη συναισθηματική ένταση φωνή, σηκώνει τη μυτούλα και φεύγει σφαίρα ο τυπάκος… Η ξανθούλα μου κοπελίτσα που χάζευε μαζί μου τηλεόραση εκείνη την ώρα μου έδωσε ακριβώς την περιγραφή: “Σαν παρατημένη γκόμενα έκανε”.

Για το φλέγον ζήτημα τελικά καμία λέξη, κι όμως αυτός ο άνθρωπος είναι υπουργός..! Φαντάσου ικανότητες ο προϊστάμενός του….!

Για σου ανθούλα με τα ωραία σου

ΜΠ

Η εκδίκηση του κιτς είναι ένα τηλεοπτικό γεγονός κάθε καλοκαιριού με επαναλήψεις «επιτυχημένων σήριαλ» κατά τη mediaκή διάλεκτο, όπως «Το ρετιρέ», «Εμείς και Εμείς» και άλλων τέτοιου τύπου εκπομπών. Προβαλλόμενα στη δεκαετία του 1990, όλα αυτά τα σήριαλ, σαν περιοδικές εκδόσεις κουτσομπολίστικου Τύπου άνευ περιεχομένου και θεματικού άξονα, κουβαλάνε στη δεύτερη ματιά τους όλα εκείνα τα συμπλέγματα ενός πληθυσμού που όδευε για τα χειρότερα των αρχών του 21ου αιώνα, πιθανώς να έβαλαν και αυτά το χεράκι τους στην αναπαραγωγή της αφασίας εν μέσω μιας κενής, εφήμερης οικονομικής ανάπτυξης και κοινωνικής κινητικότητας με αναρριχητική κατεύθυνση, η οποία βέβαια γκρεμίζεται σήμερα.

Ουσιαστικά πρόκειται για εκπομπές περιγραφικές, πιο συγκεκριμένα πρόκειται για μια εκδοχή ανάγνωσης της καθημερινής ζωής μικρομεσαίων και χαμηλότερων, ημι-εγγράμματων κοινωνικών στρωμάτων· γραφειακός, εταιρικός επαγγελματικός χώρος με τον βασικό μισθό, φτωχιές πλην τίμιες και παρεΐστικες συνοικίες, η ζωή στην πολυκατοικία και οι μικροεπιχειρήσεις που ξεπροβάλλουν συνεχώς στις γειτονιές. Σε αυτό το κοινό απευθύνθηκαν αυτές οι εκπομπές, γι αυτό και ίσως γνώρισαν την αποδοχή, αναπαριστούσαν μια καθημερινή ζωή χωρίς ιδιαίτερο νόημα, αποσκοπώντας σε μια αποτύπωση χωρίς άποψη και υποτυπώδη προβληματισμό, χωρίς ελάχιστα ίχνη δεύτερης σκέψης, ίσως (τηρουμένων των αναλογιών) να ήταν οι Ανίτες Πάνιες του 1990. Οι φιγούρες των σήριαλ της δεκαετίας αυτής είναι ακριβώς η υπό ανέγερση μικροαστική τάξη, εκείνη που απέκτησε ένα διαμέρισμα σε καινούρια πολυκατοικία, άνοιξε ένα μικρό μαγαζάκι και κέρδισε, πήρε και έναν υπάλληλο, βρήκε δουλειά σε μια εταιρία και δουλεύει σε γραφείο μισθωτή, εκείνη που έστειλε τα παιδιά της κατά κόρον στο εξωτερικό να σπουδάσουν οικονομικά. Είναι ο όλο και αυξανόμενος πληθυσμός της Ελληνικής Δημοκρατίας ο οποίος σήμερα έκλεισε τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις λόγω πτώχευσης, χρωστάει σε τρία διαφορετικά είδη δανείων, πληρώνει πανάκριβα βασικά ήδη διατροφής και ένδυσης, χάνει το αυτοκίνητό του διότι δεν έχει να πληρώσει τις δόσεις.

Παράλληλα εδραιώθηκε και ο μη-προβληματισμός στην καθημερινή μας ζωή. Χωρίς δεύτερη σκέψη, χωρίς σκέψη γενικώς, χωρίς συντεταγμένη γνώση όλα όσα προσφέρονται στη συγκρότηση του δημόσιου χώρου από τα ΜΜΕ και τις διαφημίσεις ενσωματώνονται στην καθημερινότητα η οποία γίνεται αντιληπτή μόνο ως πεζή και άνευ ιδεολογίας. Ακόμη χειρότερα, την ίδια στιγμή οτιδήποτε προκαλεί δεύτερη σκέψη, καλή ώρα οι γραμμές που ανεβάζω εδώ, εξοβελίστηκε στο πεδίο του κουραστικού, του υπερβολικού και του δήθεν, κατάντησε από υγεία να έγινε υπέρβαση: «όλος ο κόσμος τα βλέπει, άμα δε σου αρέσουν μην τα βλέπεις».

Με συγχωρείτε για την απουσία μου, όσοι εσείς διαβάζετε τα κατά δω κείμενα, αλλά ετοιμάζω μια διπλωματική διατριβή και πήζω κι εγώ στο μικροαστικό μου περιβάλλον.

ΜΠ