Επεισόδια για τον ΧΥΤΑ στην Κέρκυρα, κράτος και κοινωνία στη σύγχρονη Ελλάδα
Η είδηση έχει ως εξής από τον ΣΚΑΙ:
Ένταση και επεισόδια σημειώθηκαν το απόγευμα της Δευτέρας έξω από τον Χώρο Υγειονομικής Ταφής Απορριμμάτων Λευκίμης, με αποτέλεσμα, σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, να τραυματιστούν τρεις αστυνομικοί, μεταξύ αυτών ο αστυνομικός υποδιευθυντής Κέρκυρας.
Κάτοικοι επιχείρησαν να εμποδίσουν τη διαπλάτυνση του δρόμου έξω από το ΧΥΤΑ, έστησαν οδοφράγματα και συγκρούστηκαν με δυνάμεις της αστυνομίας πετώντας πέτρες. Οι αστυνομικοί απάντησαν με δακρυγόνα και πλαστικές σφαίρες.
Αυτή την ώρα, περίπου 300 κάτοικοι έχουν αποκλείσει την κεντρική οδική αρτηρία της περιοχής και επιχειρούν να ανακαταλάβουν την είσοδο του ΧΥΤΑ.
Δείτε το βίντεο: http://www.skai.gr/master_avod.php?id=84993
Το θέμα γίνεται ζήτημα φυσικά μέσα από αρκετές οπτικές ωστόσο πέρα από το ορθολογικότατο αίτημα των κατοίκων και τη συμπαράσταση ελπίζω των περισσοτέρων από μας, επανέρχεται κατά τη γνώμη μου η συζήτηση για τη σχέση κράτους και τοπικής κοινωνίας. Η διάκριση των δύο αυτών εννοιών υφίσταται στην ελληνική ιστορία, δεν είναι δηλαδή μόνο μια τεχνική διάσπασης με σκοπό την ανάλυση και φυσικά έχει την ιστορικότητά της.
Η συγκρουσιακή σχέση της κεντρικής διοίκησης με τις τοπικές κοινωνίες, στο σύγχρονο εθνικό κράτος της ελληνικής δημοκρατίας, δεν ολοκληρώνεται τελικά στον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο. Τηρουμένων των αναλογιών και στα νέα ιστορικά συμφραζόμενα υφίσταται και σήμερα, βέβαια σε νέο πεδίο και με νέο περιεχόμενο.
Ομολογουμένως δεν πρόκειται για ένα Καποδιστριακό παράδειγμα όπου η κεντρική διοίκηση διεκδικεί τη θέση της και ως “κεντρική” και ως “διοίκηση” απέναντι σε τοπικά συμφέροντα και ιδιαίτερες εξουσίες πολιτικών τζακιών στις τοπικές κοινωνίες. Δεν πρόκειται για αντιδράσεις ή αιτήματα πρωτοβουλιών των μικρών πόλεων του ελληνικού βασιλείου στα τέλη του 19ου αιώνα με 
άξονα τις δομές της οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης. Φυσικά δεν είναι μία σύγκρουση εθνικού περιεχομένου με όρους αντίστασης εθνοτικών ταυτοτήτων όπου το ελληνικό κράτος “φροντίζει” για την “καθαρότητα” και ομογενοποίηση των πλήθυσμών κυρίως στις συνοριακές περιοχές της Μακεδονίας με αποκορύφωμα το άρθρο 49 περί αλλογενείς.
Σήμερα η σύγκρουση για τον ΧΥΤΑ της Λευκίμης πραγματοποιείται μεταξύ της τοπικής κοινωνίας, νοούμενης ως “κοινωνία των πολιτών”, δηλαδή ανήσυχων πολιτών απέναντι στο περιβάλλον και την ανικανότητα ή την διαφθορά του ελληνων πολιτικών και δημοσίων υπαλλήλων. Οι κάτοικοι-πολίτες υπερασπίζονται το άμεσο φυσικό τους περιβάλλον απέναντι στην κρατική επιβολή καταστροφής του με τον ΧΥΤΑ. Η σύγκρουση έχει υλική διάσταση, δεν περιορίζεται σε μηνύσεις ή υπομνήματα αλλά οι πολίτες μάχονται με τις αστυνομικές δυνάμεις των ΜΑΤ όπου έρχονται να επιβάλλουν με τη βία την κρατική απόφαση, ΜΑΤ που δεν προέρχονται από ντόπιους αλλά το κράτος τους οδήγησε εκεί από άλλα αστικά κέντρα.
Οι πέτρες και τα ξύλα προς το παρόν συνιστούν τα όπλα των πολιτών, διότι περί ενόπλου αγώνα πρόκειται. Η αναξιοπιστία του ελληνικού κράτους και των πολιτικών απέναντι στο κοινωνείν των πολιτών προκαλούν και πάλι αιματηρές αντιδράσεις με όρους κεντρικής διοίκησης και τοπικής κοινωνίας. Ελπίζω να αλλάξει σύντομα αυτό διότι κάτι με τα πλιάτσικα στα σούπερ μάρκετ κάτι για το περιβάλλον τέτοιου είδους οργανωμένη ανστίσταση μπορεί εύκολα να ξεφύγει. Μέχρι τότε, η πρωτοβουλία των πολιτών είναι η ανθρώπινη δράση που θα αλλάξει τις δομές…
Μπάμπης Πετράς
