Archive for Απρίλιος 24th, 2008
Welcome
Καλώς ορίσατε στο Arthrografia.com. Στο identity text θα βρείτε τις βασικές αρχές του blog ωστόσο εδώ θα περιγράψω λίγο διεξοδικότερα τον άξονα λειτουργίας του. Ο χαρακτήρας του blog ως χώρου αρθρογραφίας συνεπάγεται έναν ιστότοπο γεμάτο κείμενα, κείμενα όμως που δεν παραμένουν δελτία ή κουτσομπολιά περί ειδήσεων, γι αυτό και περιμένω τα μέηλ σας με άρθρα, απόψεις, θέσεις για επίκαιρα και θέματα τα οποία θέλετε να αναδείξετε. Οι κατηγορίες για αρχή είναι οι εξής: Κοινωνία, Περιβάλλον, Πολιτική, Διεθνή, Αθλητικά, τέχνες και Καλλιτέχνες ενώ τα άρθρα θα είναι ενυπόγραφα διότι δεν καταλαβαίνω τι μας κάνει να κρυβόμαστε πίσω από τις απόψεις μας αντί να τις υπερασπιζομαστε ευθαρσώς και επωνύμως. Πιλοτικά, ξεκινά παράλληλα το Radio Arthrografia, συντονιστείτε και πείτε τη γνώμη σας!
Καλή αρχή!!
Φιλικά
Ο διαχειριστής, Μ. Πετράς
«Δεν θα προχωρούσε καμία μεταρρύθμιση αν γίνονταν δημοψηφίσματα»
Του Μ. Πετρά
Η ρητή και απόλυτη κατάλυση της Δημοκρατίας. Αποτελεί απαξίωση του εκλογικού σώματος, υποτίμηση της νοημοσύνης των πολιτών, απόδειξη δυσλειτουργίας του πολιτειακού συστήματος. Η φράση αυτή έχει σαφώς ορισμένους αποδέκτες και τόσο συγκεκριμένο νόημα που δεν επιτρέπει διαφορετικές ερμηνείες. Το κοινό στο οποίο απευθύνεται ο λόγος αυτός είναι το εκλογικό σώμα, οι έλληνες πολίτες από το 1974 μέχρι σήμερα και αναφέρεται στο θεσμό του δημοψηφίσματος. Δεν ζούμε σε άμεση Δημοκρατία και το δημοψήφισμα έχει φορτισθεί τόσο πολύ εξαιτίας: πρώτον της απουσίας αμεσοδημοκρατικών διαδικασιών και δεύτερον, της αναντιστοιχίας της πολιτικής βούλησης και του εκλογικού σώματος που προκύπτει από τις πελατειακές σχέσεις, τη διαμεσολάβηση των μέσων επικοινωνίας και τελευταία από τις σκοπιμότητες των εταιριών δημοσκοπήσεων.
Το εκλογικό σώμα, οι ελεύθεροι πολίτες δηλαδή, τίθενται υπό καθαρή αμφισβήτηση. Αμέσως και σαφώς δηλώνεται ότι οι μεταρρυθμίσεις, οι διαδικασίες προόδου με φόντο το μέλλον της χώρας, δεν θα γίνονταν ποτέ πραγματικότητα αν λειτουργούσαμε αμεσοδημοκρατικά διότι το σώμα που θα έπαιρνε μέρος στο δημοψήφισμα δεν είναι ικανό να κρίνει και να αποφασίσει ορθώς. Υποστηρίζεται πως όλοι εμείς δεν είμαστε σε θέση να διακρίνουμε το μακροπρόθεσμο συλλογικό συμφέρον από το πρόσκαιρο ατομικό κόστος, πως δεν έχουμε την παιδεία να επιλέξουμε αυτό που πιστεύουμε σωστότερο και ακόμη χειρότερα πως δεν έχουμε την ικανότητα και την δυνατότητα να κρίνουμε ποιο είναι το σωστό και το λάθος.
Προχωρώντας, διαπιστώνει κανείς ότι εκλέγουμε τους άριστους, τους ικανούς και μορφωμένους για να αποφασίζουν ερήμην του απαίδευτου και ανίκανου εκλογικού σώματος. Συνέχεια οι πολιτικοί επικαλούνται τον λαό, ο όρος «λαός» παραπέμπει σε ένα συλλογικό υποκείμενο έτοιμο να κυριαρχηθεί, ευτυχώς για μας ζούμε πλέον ως πολίτες και όχι ως λαός. Σε τελευταία ανάλυση ακόμη και αν κανείς μας δεν είναι ικανός να κρίνει το σωστό και το λάθος για το πολιτικό μέλλον της χώρας μας, οι πολίτες είναι εκείνοι που έχουν την ευθύνη σε μια δημοκρατία και όχι οι πολιτικοί οι οποίοι οφείλουν να λειτουργήσουν με βάση όχι τη «λαϊκή» αλλά την πολιτική εντολή, η σύγχρονη δημοκρατία δεν χρειάζεται ηγέτες βασιλικών συμβολισμών που φροντίζουν για το καλό του λαού τους ερήμην του.
Η φράση του τίτλου προέρχεται από την ομιλία του Έλληνα πρωθυπουργού στην κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματος του στις 27 Μαρτίου 2008, 187 χρόνια μετά την ελληνική επανάσταση για την ελευθερία των ελλήνων πολιτών..
