Archive for Απρίλιος 23rd, 2008
Joe Bonamassa
Ο Νεοϋορκέζος bluesman, που θα δείτε παρακάτω να παίζει live σε δισκάδικο με μια ακουστική κιθάρα, αποτελεί την πλέον ιδιαίτερη φυσιογνωμία στη σύγχρονη blues. Ο Joe Bonamassa που κατέχει τη θέση του καλύτερου blues κιθαρίστα για το 2007 από τους αναγνώστες του Guitar Player Magazine, έχει επαναφέρει στο προσκήνιο το trio και του έχει προσδώσει νέα δυναμική και πολύ γκάζι. Συνεχίζει επάξια την ιστορία της μουσικής μετά τους ZZ top, Vaughan, Hendrix, BB King και ενσωματώνει στον ήχο του στοιχεία μετα-μοντέρνων τεχνικών και φράσεων.
Το βίντεο από το δισκοπωλείo
Κατά τη γνώμη μου, ο JB συνεχίζει στη φιλοσοφία του G.Moore, δηλαδή τον τρόπο που χρησιμοποιεί την παράδοση και τα διάφορα είδη μουσικής για να φτιάξει τον δικό του ήχο. Αποτελεί κοινό τόπο σε όσους ακούν και διαβάζουν τη blues ότι o Joe δεν είναι απλά διάδοχος αλλά στέκεται τουλάχιστον ίσος μεταξύ ίσων δίπλα στις εξέχουσες φιγούρες της παγκόσμιας μουσικής. Πρόκειται για έναν σύγχρονο θρύλο που ζει ανάμεσά μας, πιο συγκεκριμένα στη μουσική κουλτούρα των ΗΠΑ διότι στη χώρα μας αν έπαιζε κάποιο όνομα σε δισκάδικο θα υπήρχαν τουλάχιστον κανάλια και διαφημίσεις..
Ο μάταιος τούτος κόσμος μας, τον υποδέχτηκε στις 8 Μαΐου 1977 στη Νέα Υόρκη. Καθώς τίποτα δεν είναι εντελώς τυχαίο, ο Joe πήρε μια μικρή, παιδικών διαστάσεων κιθάρα από το κατάστημα του πατέρα του ο οποίος του έδειξε και τα πρώτα «πιασίματα» σε ηλικία 4 ετών. Στα 7 του, κρατούσε ήδη κανονική κιθάρα και σόλαρε πάνω στους δρόμους του Steve Ray Vaughan και στα 10 του μάγεψε τον μοναδικό BB King όταν τον άκουσε σε συνευρέσεις μουσικών στους δρόμους τις Ν. Υόρκης. Ο Βασιλιάς τότε είχε δηλώσει: “This kid’s potential is unbelievable. He hasn’t even begun to scratch the surface. He’s one of a kind” (Ιεροσυλία να μεταφράσεις τα λόγια του BB, το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να φανταστείς τη φωνή του). Φτασμένος στα 12 του, ταξίδευε μαζί με τον βασιλιά ανοίγοντας συναυλίες του αλλά και άλλων μεγάλων όπως των Buddy Guy, Foreigner, George Thorogood, Robert Cray, Stephen Stills, Joe Cocker και Gregg Allman.
Η δισκογραφία του ξεκινά με τους Bloodlines, το συγκρότημα που δημιούργησε με υιούς γνωστών ροκάδων στις αρχές του 1990. Ηχογράφησαν το ομώνυμο, πρώτο και τελευταίο τους album στο οποίο ο Joe ξεχώρισε για το ταλέντο και τις ικανότητές του στη σύνθεση, την ερμηνεία, και το παίξιμό του. Όπως ήταν φυσικό η μπάντα μετά από μερικά χρόνια διαλύθηκε και ακολούθησε τη δική του καριέρα. Ο πρώτος προσωπικός του δίσκος έρχεται το 2000 με τίτλο A New Day Yesterday και σχεδόν αυτόματα βρίσκεται στο top 10 της χρονιάς. Το 2002 κυκλοφορεί So, It ‘s Like That μαζί με τη live ηχογράφηση του πρώτου album. Το 2003 βγαίνει το Blues Deluxe, ο Joe ξεδιπλώνει το πολυδιάστατο ταλέντο του, μεταμορφώνει ακούσματα της κλασικής μπλουζ προσδίδοντάς τους hard rock στοιχεία. Δεν πρόκειται για κάτι πρωτόγνωρο, έχει γίνει από τον Gary Moore πριν 15 χρόνια και ας μην γράφουν γι αυτό οι αμερικάνοι δημοσιογράφοι. Ωστόσο, o Joe το επαναφέρει με στοιχεία progressive της δεκαετίας του 2000.
Το 2004 κυκλοφορεί το Had to Cray Today και το 2006 το You & Me. Με το Sloe Gin το 2007, απέδειξε ότι έχουμε να κάνουμε με έναν μουσικό μοναδικό, επικύρωσε το προσωπικό του στυλ και όλοι συνειδητοποίησαν πόσο εκπληκτικά συνδέει όλα του τα ακούσματα με τη δική του δυναμική δημιουργώντας έτσι μια ανεπανάληπτη μουσική ταυτότητα.
Ο Joe Bonamassa εργάζεται στο σχολικό πρόγραμμα μουσικών σεμιναρίων, γυρνώντας από σχολείο σε σχολείο και παίζοντας blues σε μικρά παιδιά. Αυτή είναι η δουλειά του στο αμερικανικό κράτος..
