Γιωργάκης, Γιώργος, Γιώργος Παπανδρέου …Πρωθυπουργός
Ενα χρόνο πριν είχα γράψει για την πορεία του Γιώργου Παπανδρέου και κατέληγα στο εξής: (Πατήστε Εδώ)
“Εκείνο που μου κινεί το ενδιαφέρον είναι ακριβώς η πορεία του Γιώργου που έγινε Γιωργάκης και τώρα ξανά Γεώργιος Παπανδρέου. Αν καταφέρει να καθιερωθεί, η νίκη αυτού του ανθρώπου θα είναι ανεπανάληπτη, θα έχει κερδίσει με τον τρόπο του όλα όσα του στέρησαν εξ αρχής και θα έχει ανατρέψει μια εικόνα πλήρους απαξίωσης χωρίς να αλλάξει την ποιότητα της δράσης του. Θα είναι η πρώτη φορά που πρωθυπουργός θα αξίζει συγχαρητήρια για τη νίκη του διότι δεν του τη χάρισε κανείς, ούτε το ίδιο το κόμμα του”.
Σήμερα, ένα χρόνο μετά ο ΓΑΠ θριάμβευσε όχι εις βάρος της ΝΔ, αλλά κάνωντας μια υπέρβαση με προσωπική επιμονή, υπομονή, θάρρος και μεγάλο ρίσκο. Όπως καταλαβαίνετε, πιστεύω ότι ο κόσμος δεν ψήφισε ΠΑΣΟΚ αλλά Γιώργο Παπανδρέου. Ο πρωθυπουργός (πλέον), έχει επιδείξει στοιχεία προσωπικότητας και ηγεσίας τα οποία κατά πολύ απέχουν από τις παραδοσιακές ηγετικές φιγούρες που ψηφίζουν οπαδοί κομμάτων και λοποί πολίτες. Αν και αναδύθηκε εκμεταλευόμενος τις παραδοσιακές δομές (οικογενειοκρατία, διαδοχή, κομματική συντεχνία κλπ), οριοθέτησε μια τομή στα συστατικά στοιχεία του σύγχρονου ΠΑΣΟΚ. Νέα πρόσωπα εισήλθαν στην κεντρική πολιτική σκηνή, νέοι σε ηλικία και σε ιδέες, άνθρωποι που δεν γεννήθηκαν νικητές αλλά έγιναν στα βήματα της ζωής τους. Εγκαινίασε μια ουσιαστική σύγκρουση με τις δομές που τον ανέδειξαν (πιθανώς συνειδητά τις χρησιμοποιήσε), έβαλε στο περιθώριο τους δεινόσαυρους του κόμματος και έδωσε χώρο σε πολιτικούς με μετριοπαθές προφίλ, δηλαδή σε προσωπικότητες που δεν φαντασιώνονται τη συγκέντρωση μιας χωρίς όρια εξουσίας, που αισθάνονται μια αμηχανία στο πολιτικό μπαλκόνι.
Ταυτόχρονα ο ίδιος δεν αποτελεί παράδειγμα πρωθυπουργού με βασιλικούς συμβολισμούς όπως οι προκάτοχοί του Καραμανλήδες και Παπανδρέου. Εντούτοις, δεν κατάφερε να αλλάξει συνολικά το ΠΑΣΟΚ διότι η λογική των κομματικών ημετέρων και του διορισμού στο δημόσιο, δεν εξαφανίζεται με ένα πρόσωπο. Το βέβαιο ωστόσο είναι ότι κατάφερε να κερδίσει ένα τόσο μεγάλο ποσοστό στις εκλογές λανσάρωντας μια πρωθυπουργική φυσιογνωμία με εντελώς νέα χαρακτηριστικά.
Επομένως η πορεία του αποτελεί ένα ζήτημα για την πολιτική Ιστορία στη χώρα μας. Αν και ειμαστε συνηθισμένοι στην ελεύθερη πτώση των προσδοκιών, καλό θα είναι να μην αφήσουμε τη μοιρολατρία και την κακομοιριά να προκαταβάλλουν την πορεία του. Αποτελεί κοινό τόπο ότι στο κόμμα του, τα κατάφερε παρά τις πρώτες ήττες…
Πώς θα κάνει άλλαγές με ένα ΠΑΣΟΚ να μουγκρίζει απο κάτω; μάλλον γι αυτό χρειαζόταν το μεγάλο ποσοστό, όχι για τους υπόλοιπους αλλά για τους “δικούς” του, εξάλλου γι αυτό δε ζήτησε να εκλειχθεί πρόεδρος από 1.000.000 πολίτες και να επιβληθεί στη Διοίκηση του κόμματος;
“Νέοι” υποψήφιοι βουλευτές, η αναπαραγωγή της στειρότητας
Η πολιτική στειρότητα, εν τέλει και δυστυχώς, αναπαράγεται. Κι η αναπαραγωγή αυτή δεν είναι διόλου θεωρητική, έχει φορείς, έχει σάρκα και οστά που λένε. Πρακτικώς, ξεδιπλώνεται μπρος τα μάτια μας με τέτοια δεινότητα που ακόμη κι αυτοί οι δύσμοιροι νευροδιαβιβαστές τσιτώνουν σαν χορδές ξεχαρβαλωμένης κιθάρας.
Ο λόγος για τους «νέους» υποψήφιους βουλευτές των κομμάτων οι οποίοι κάνουν το ντεμπούτο τους σε κάθε προεκλογική περίοδο. Η εμφάνιση νέων προσώπων με νέες, διαφορετικές προσωπικότητες, διάθεση και νέες αντιλήψεις για την πολιτική και την διακυβέρνηση, θα έπρεπε να είναι τουλάχιστον καθησυχαστική. Με άξονα την πρόοδο, η αλλαγή αυτή και η ανάδυση νέων προσώπων ως φορείς νέων πολιτικών πρακτικών και ιδεών, είναι επιβεβλημένη ως αναγκαία συνθήκη για την πορεία των γενεών.
Η πραγματικότητα όμως κατά πολύ απέχει. Οι νέες γενιές πολιτικών δεν ακολουθούν τον κανόνα ενός μετασχηματισμού με συνέχειες και τομές αλλά έρχεται στο προσκήνιο το ουσιαστικότερο πρόβλημα της χώρας μας αυτή την ιστορική στιγμή, κατά τη γνώμη μου: Η αναπαραγωγή των παραδοσιακών δομών, μια διαδικασία που καταπνίγει τα νέα πρόσωπα στις παλιές δομές, στις ιδέες, τη γλώσσα και την ηθική του παραδοσιακού κομματικού συστήματος από το ελληνικό βασίλειο μέχρι τις τελευταίες κυβερνήσεις της ΝΔ. Σε αυτό συμβάλλουν τα φυτώρια στελεχών στις κομματικές νεολαίες, η συντεχνιακή οργάνωση των κομματικών μηχανισμών, η εκπαίδευση των νέων τηλε-μονομάχων και η κυριαρχία ορισμένων ΜΜΕ που, με νύχια και δόντια, παλεύουν να διατηρήσουν μια κλειστή και δύσκαμπτη δημόσια σφαίρα.
Αν παρακολουθήσει κανείς τις τηλεοπτικές εμφανίσεις ή ακούσει τις ραδιοφωνικές συνεντεύξεις ή ακόμη δει τις φωτογραφίες τους στα διαδικτυακά μέσα, αντιλαμβάνεται στα βαθύτερα σημεία της συνείδησής του ότι πρόκειται για μια μίμηση σαν κι αυτή των βρεφών που μιμούνται κραυγές, φθόγγους και κινήσεις από το περιβάλλον τους. Οι νέοι υποψήφιοι εκθέτουν τον εαυτό τους μιμούμενοι την ξύλινη γλώσσα με τις αηδιαστικές ατάκες των πρεσβυτέρων οι οποίοι χρόνια τώρα μοστράρονται στα κανάλια. Ακολουθούν πιστά τη συνταγή: μίλα για όλα χωρίς να λες τίποτα, χτύπα εντέχνως συναισθηματικές χορδές της μάζας (θα σου πούμε εμείς ποιες) και στήσου στο φακό και στο μπαλκόνι όπως κάναμε κι εμείς. Αμήχανοι και ενθουσιασμένοι για την προβολή τους στα ΜΜΕ, οι νέοι αυτοί υποψήφιοι βιώνουν την μετατροπή τους.
Εκεί βρίσκεται η παρακμή μας, η τελευταία ελπίδα μας για την αποκαλούμενη «αλλαγή», όπως λένε και τα κόμματα.
Τα όπλα του λαού ανά τους πολιτισμούς..
Σχόλια..
Παγκόσμιες διαστάσεις (υπερβάλλω) παίρνει το φαινόμενο πετάγματος παπουτσιών σε ανεπιθύμητους ομιλητές. Διαβάστε τι έγινε εδώ δίπλα, στην κοσμοπολίτικη Τουρκία.
Αυτή η νέα μορφή αντίδρασης κερδίζει όλο και περισσότερους θιασώτες, ιδιαίτερα όταν υπάρχουν δημοσιογράφοι σε ακτίνα οπτικής επαφής. Το παπούτσι, φορτισμένο με πολιτικούς συμβολισμούς μετατρέπεται σε όπλο, πιθανώς και σε ταχυδρόμο, μεταφέροντας το μήνυμα. Αν τα περιστατικά συνεχίσουν, τότε θα μιλάμε για μια εγκόλπωση πρακτικών άμυνας ή επίθεσης των “διαδηλωτών”, ένα πολιτισμικό δάνειο από την μουσουλμανική δύση (Θα συζητήσουμε μια άλλη φορά τη ιδέα αυτή).
Στη χώρα μας ωστόσο επιμένουμε σε δοκιμασμένες παραδόσεις, μολότοφ, φωτιές, σπασίματα και σε μια ειρηνικότερη εκδοχή: μούτζες και μπινελίκια. Εξάλλου αυτά είναι πια τα όπλα του λαού, η ψήφος είναι όπλο σε πολίτες και δυστυχώς πολιτική και συλλογική συνείδηση στη χώρα δε φαίνεται να υπάρχει. Οι Έλληνες παραμένουν ένας λαός που περιμένει τον εξουσιαστή του.
Οι πραγματικές ανισότητες στα σχολεία, μιας και θα μιλήσουμε για το λύκειο σύντομα..
“Το να είναι κανείς τυφλός μπροστά στις κοινωνικές ανισότητες καταδικάζει και επιτρέπει να εξηγούνται όλες οι ανισότητες, και ιδίως στο ζήτημα της σχολικής επιτυχίας, ως ανισότητες φυσικές, ανισότητες χαρισμάτων. Μια τέτοια στάση βρίσκεται μέσα στη λογική ενός συστήματος που, καθώς βασίζεται πάνω στο αξίωμα της τυπικής ισότητας όλων των διδασκομένων, δεν μπορεί να αναγνωρίσει άλλες ανισότητες πέρα από ανισότητες που εξαρτώνται από ατομικά χαρίσματα. Είτε πρόκειται για την εκπαίδευση καθεαυτή είτε πρόκειται για την επιλογή, ο καθηγητής γνωρίζει μόνο διδασκομένους ίσους στα δικαιώματα και στα καθήκοντα: το γεγονός ότι κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς, τους συμβαίνει να προσαρμόσει τη διδασκαλία του σε ορισμένους, αυτό συμβαίνει επειδή απευθύνεται στους λιγότερο “προικισμένους” και όχι στους λιγότερο προνομιούχους από την κοινωνική τους προέλευση. [...] Το να λέει κανείς με τόνο απηυδισμένου οικτιρμού ότι “οι φοιτητές [ή μαθητές] δεν διαβάζουν πια” ή ότι “το επίπεδο πέφτει από χρόνο σε χρόνο”, ισοδυναμεί στην πραγματικότητα με το να αποφεύγει να διερωτηθεί γιατί η κατάσταση είναι έτσι και να βγάλει από αυτό τα παιδαγωγικά συμπεράσματα. Καταλαβαίνει κανείς ότι το σύστημα αυτό βρίσκει την ολοκλήρωσή του στους διαγωνισμούς που διασφαλίζουν τέλεια την τυπική ισότητα των υποψηφίων, αλλά αποκλείουν με την ανωνυμία, τον συνυπολογισμό των πραγματικών ανισοτήτων ως προς την κουλτούρα. [...] Η τυπική ισότητα την οποία διασφαλίζουν οι διαγωνισμοί το μόνο που κάνει είναι να μετασχηματίζει το προνόμιο σε αξία, αφού επιτρέπει στη δράση της κοινωνικής προέλευσης να συνεχίσει να ασκείται, αλλά από δρόμους απόκρυφους. [...] Η σχολική αποτυχία, εξαιτίας του γεγονότος ότι δεν γίνεται αντιληπτή ως συνδεόμενη με μιαν ορισμένη κοινωνική κατάσταση -για παράδειγμα με τη διανοητική ατμόσφαιρα του οικογενειακού περιβάλλοντος, με τη δομή της γλώσσας που μιλιέται εκεί, ή με τη στάση απέναντι στο Σχολείο και στην κουλτούρα που ενθαρρύνει το Σχολείο-, αποδίδεται κατά τρόπο φυσικό στην έλλειψη χαρισμάτων [ικανοτήτων]. Τα παιδιά που προέρχονται από τις κατώτερες τάξεις είναι τα θύματα που σημαδεύονται από αυτούς τους ορισμούς ουσίας, μέσα στους οποίους εγκλείουν τα άτομα οι διδάσκοντες”.
Bourdieu P., Passeron J.-Cl., Οι Κληρονόμοι, Αθήνα 1996.
Φανταστείτε μία τάξη γεμάτη μαθητές από όλη την Ελλάδα να γράφουν ένα διαγώνισμα σε οποιοδήποτε μάθημα. Κοινά θέματα φυσικά και ο ίδιος καθηγητής ή η ίδια καθηγήτρια για όλους. Νομίζετε ότι αυτή η επιφανειακή και στιγμιαία ίσως εξίσωση όλων των μαθητών απέναντι στη γνώση ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα; Για κοιτάξτε καλύτερα και δείτε το παιδί ενός πανεπιστημιακού που μεγάλωσε με την ιδέα του διαβάσματος. Δείτε δίπλα του παλεύοντας να γράψει τα ίδια θέματα το παιδί του χασάπη που κάθε βδομάδα ξεφορτώνει τα φορτηγά με τον πατέρα του και δεν του έχει μιλήσει ποτέ κανείς για βιβλία. Δείτε το παιδί ενός δικηγόρου από το Παλαιό Ψυχικό που μάλλον θα πήγαινε σε κάποιο κολλέγιο τελικά και το παιδί του εργαζομένου στην καθαριότητα από την Καισαριανή που δεν έχει τα χρήματα να πάει φροντιστήριο.
Δείτε καλύτερα λοιπόν παιδιά διαφορετικής κοινωνικής προέλευσης, διαφορετικής κουλτούρας, παιδιά που άλλα μεγαλώνουν με την ιδέα των σπουδών στο κεφάλι τους και άλλα με την ιδέα να δουλέψουν ή να καβαλήσουν ένα παπάκι για να πάνε βόλτα. Αυτά τα παιδιά γίνανε ξαφνικά “ίσα” μεταξύ τους, “ίσα” απέναντι σε ίδια θέματα και απέναντι στον ίδιο πιθανώς ηλίθιο καθηγητή που έκανε σκονάκια στο πανεπιστήμιο για να πάρει ένα πτυχίο.
Πρόσφατα σχόλια